Warm ontvangen

“Ik ben al vaak in therapie geweest en ben nog nooit zo warm - menselijk ontvangen geweest, het raakt me.”

Woorden die een nieuwe cliënt een tijdje terug bij de intake uitsprak. Woorden die ik wel vaker hoor, die me altijd raken en me nadien altijd bezig houden.

De aanleiding was mijn gewone verwelkoming van een nieuwe cliënt.

“ Welkom. Waar wil je graag zitten? Je kan ook altijd verplaatsen als het niet goed voelt. Voel je vrij om alle dekentjes, kussens, poefjes, …. in te zetten voor je eigen comfort. Neem maar even de tijd om toe te komen. “

…

Warm ontvangen worden.

Aandacht voor wat goed is voor jou als cliënt, wat fijn zou voelen als startpunt.

Gewone dingen, denk ik dan. Die niets kosten, geen extra tijd, geen extra moeite, gewoon contact maken vanuit mijn zijn met de ander.

Maar blijkbaar niet dus.

En dat raakt me dan.

Waar gaat het dan “mis” ?

Waar zijn we onze menselijke warmte kwijt geraakt ?

Waarom wordt dit soms verdreven uit de praktijkruimte ? Of vergeten. En worden we kil en afstandelijk onder het mom van professionaliteit ? Onder het mom van een professionele afstand.

Gaat therapie niet net over onze menselijkheid? Over onze struggles, onze pijnen, onze pogingen, over al die dingen die we allemaal op onze eigen manier wel kennen ?

En waar kan ik jou dan het makkelijkste ontmoeten? 

Vanuit mijn ivoren toren vol kennis ?

Of vanuit mezelf, mijn hart, met mijn kennis en ervaring als mee gidsend kader ?

Ik kijk ernaar uit jou te ontmoeten vanuit deze laatste plek !

En dit schrijvende, ben ik ervan overtuigd dat heel wat collega’s warm menselijk ontvangen. Absoluut.

Toch schuilt er achter elke keer dat ik het hoor een gemiste kans op warme menselijkheid in de ggz en merk ik dat het iets met me doet waar ik niet langs kan of wil.