Pleasen, zegen of vloek?

Ik denk dat we allemaal wel eens iets doen voor een ander zonder dat we daar zelf echt iets aan hebben. En gelukkig maar, doen we dat soms. Het maakt samenleven warmer en menselijker.

Maar daar gaat pleasen niet over, over dit onbaatzuchtig geven. Pleasen gaat over een patroon dat er aan de buitenkant misschien onbaatzuchtig uitziet, maar dat in wezen niet is. Pleasen gaat over “anderen proberen tevreden te stellen, te behagen door het opzij zetten van onze eigen behoeften, wensen en grenzen uit angst voor afwijzing, conflict,… of om goedkeuring te krijgen van de ander”.

Pleasen gaat over: “Ik heb er echt geen zin in, maar ik kan iemand toch niet teleurstellen.”

Of over: “ Ik zal het maar doen, ik ga erin mee, want ik ben bang om de ander te verliezen.”

En over: “Als ik eerlijk ben, wat zal de ander dan niet van me denken?”

En nog over: “ Zie dat er dan een conflict van komt…”

Of ook: “ Als ik dit geef of doe, dan krijg ik er iets voor terug” (zoals aandacht, warmte, aanwezigheid, appreciatie, …)

…

En ook hier denk ik dat we dit allemaal wel eens doen. Meegaan in iets dat voor onszelf minder fijn of kloppend voelt.

Maar terug: pleasen gaat niet over die ene keer, pleasen gaat over precies niet anders kunnen dan jezelf aan de kant schuiven, omdat je angst voor afwijzing, conflict, verlies,… zo groot is.

Het niet anders kunnen omdat je spanning, je angst, je onrust,… je anders in de greep houdt. En dat is verre van comfortabel… Terwijl als je toegeeft, meegaat,,… dan valt vaak een pak van je spanning of angst weg.

Het doet me denken aan iemand die ik na een lange tijd terug zag. Ze zag er stralend uit, levendig. “Ik ben gestopt met pleasen”, zei ze. “Ik ben gestopt met overal “ja” op te zeggen, er altijd te zijn voor iedereen. Ik heb gemerkt dat ik dit eigenlijk ook deed om er iets voor terug te krijgen van die ander, aandacht bv. En amai, dit geeft me rust. Dit maakt mijn leven zoveel simpeler.” 

Je kon aan haar zien dat er iets veranderd was, alsof er meer rust was binnenin. En ja, er was ook twijfel “of dit wel ok was”. Die twijfel die oude stukken opgooien als we patronen in beweging brengen. Maar als ze met die vraag bij zichzelf mocht voelen, dan merkte ze weer hoe kloppend het eigenlijk is.

Een patroon van pleasen ontstaat altijd met een reden. Het probeert ons te beschermen tegen pijn, verdriet, conflict, alleen komen te staan,… Het probeert ons te beschermen tegen die dingen waar we zo bang voor zijn, of het gevoel van hebben dat dat verschrikkelijk zou zijn.

Hhmmm… waarom zouden we dat dan veranderen ?

Wel, omdat pleasen uitput. Het vraagt best wel wat energie er altijd te zijn voor iedereen, je steeds aan te passen aan de ander. Energie die we soms ook voor onszelf nodig hebben, om gezond en in balans te blijven.

Pleasen vervreemdt ons ook van onszelf, van wat we zelf willen, van onze behoeften, onze noden, onze grenzen, onze eigen waarden en normen. We raken het contact met wie we echt zijn kwijt en verliezen ons thuisgevoel in onszelf.

En het zorgt uiteindelijk ook voor minder oprechte contacten. Ook al ziet het er aan de buitenkant misschien prima uit, je kan niet echt jezelf zijn in je relaties.

Uitgeput, vervreemd van onszelf en niet echt oprechte contacten… Pffff….

Vooral de zelfvervreemding en het missen van échte verbinding doen mij pijn.

Dus ik weet waarvoor ik probeer te kiezen, elke dag opnieuw.

En ik hoop dat jij mag kiezen wat voor jou kloppend voelt !

Hartegroet,

Anouk